Mijn tweede boek

Door arnoudwokke op woensdag 26 oktober 2016 14:42 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 4.627

Het was een van de meest bijzondere dagen uit mijn leven.

Ik weet nog goed dat ik wakker werd, uit bed strompelde en nog half verdoofd de kamer in liep, toen ik me ineens bedacht: wow, vandaag is het dan zover: mijn eerste boek komt uit. Die dag is nu precies een jaar geleden: 26 oktober 2015.

https://ic.tweakimg.net/ext/i/2000811658.jpeg


De uitgever liet mijn boek, I love/hate smartphones, per snelle koerier naar Tweakers HQ bezorgen, zodat ik hem in elk geval op tijd zou hebben. Vlak na de lunch kwam hij aan en toen ik de doos openmaakte hield ik het resultaat van die lange inspanning eindelijk in mijn hand. Het boek was klaar.
Het zou overdreven zijn om te stellen dat het een unaniem belachelijk groot succes is geworden – ik ben niet Ivo Niehe – maar het boek heeft het redelijk goed gedaan. Exacte cijfers zijn, zoals altijd met die dingen, geheim, maar vooral in de tijd van Sinterklaas lag hij in alle boekwinkels, ook de Ako’s en Bruna’s op het station. Het gevoel van trots dat je hebt als je voor het eerst jouw boek in een boekwinkel aantreft, is bijna onbeschrijfelijk.

https://ic.tweakimg.net/ext/i/imagenormal/2001277817.jpeg

Zie mij liggen naast Goedele Liekens! Foto: Zeef

Naast de verkopen, vond ik het mooiste om te lezen wat mensen ervan vonden. De recensies waren vaak enthousiast. Het allerbelangrijkste: het heeft lezers aan het denken gezet over het gebruik van hun smartphone. En dat was het uiteindelijke doel: mensen bewegen tot het bewuster omgaan met dat wonderlijke stuk technologie in onze broekzak of tas.

Het boek is nu een jaar oud, (en nog volop te koop, zoals hier) maar als ik het lees, is het nog altijd actueel. Dezelfde strubbelingen met etiquette hebben we nog steeds en in de trein zie ik nog altijd mensen steevast vrijwel allemaal op hun telefoon bezig zijn, terwijl ze zich beter zouden kunnen vervelen. Ik hoop daarom dat deze Sinterklaasperiode weer een aantal smartphonegebruikers blij worden gemaakt door de Goedheiligman met mijn boek.

Al gelijk vanaf het begin vroegen mensen: komt er een opvolger? Ik heb de boot altijd afgehouden. Ik kan hem actualiseren – dat hoeft nu nog niet – of ik kan een onderwerp uit het boek uitdiepen, zoals smartphone-etiquette, maar het zou voor mij wel vertrouwd voelen. Het zou geen proces zijn met veel nieuwe ervaringen. En dat was juist een van de mooie randzaken van het uitbrengen van dit boek: ik heb veel nieuwe mensen ontmoet, het ontwikkelen van een manuscript tot een boek bij een uitgever meegemaakt en de grenzen ontdekt van mijn eigen discipline, doorzettingsvermogen en creativiteit. Het was, kortom, van A tot Z een groot mooi leerproces.

Toch begon het te kriebelen. Niet voor een nieuwe versie van ‘I love/hate smartphones’, maar voor een heel ander soort boek. En vandaag kan ik bevestigen: ja, ik ben begonnen met het schrijven van mijn tweede boek. Of, zoals ik beter kan zeggen, mijn tweede eerste boek.

Want het is een boek dat als dag en nacht zal verschillen van ‘I love/hate smartphones’. Het is zo’n groot verschil dat je denk ik nauwelijks zal herkennen dat het allebei van mij komt. Het is namelijk fictie. Het wordt een verhaal, met hoofdpersonen en een plot. Ik ben er nog niet helemaal uit welk genre het zal zijn, maar voorlopig lijkt het erop dat in de richting gaat van science-fiction.
Ik wil nog niet zeggen waar het over gaat – ik moet nog wel iets geheim houden natuurlijk ;). Het speelt zich af in (een variant op) Nederland, in 2037. Met wat kleine tweaks aan de maatschappij om mijn verhaal te dienen. Maar nog niets is zeker, alles kan nog veranderen.

https://i.kinja-img.com/gawker-media/image/upload/s--YfPF7Ebn--/c_scale,fl_progressive,q_80,w_800/h0lu5kmrocburd2iijlp.jpg
Een willekeurig plaatje hiervandaan


Het is dan ook nog lang niet af. Sterker nog, ik heb nog geen woord van het nieuwe boek op papier staan – of op de computer staan. Ik heb mezelf afgelopen maanden een stoomcursus gegeven in het schrijven van fictie. Hoe bouw je een verhaal op, hoe werkt het met karakters?

Bovendien lijkt het alsof het hebben van een idee voor een eureka-moment is, maar ik heb gemerkt dat dat niet klopt. Het is een idee, een uitwerking ervan, dat weer aanpassen, nog eens naar kijken, verder over nadenken en concluderen dat het niet wordt – en dan weer opnieuw beginnen. Ik heb er twee maanden voor uitgetrokken en nu heb ik, denk ik, een uitstekend idee – nadat ik minstens vijf goede ideen naar de prullenbak heb verwezen wegens niet goed genoeg.

Voorlopig is de planning om het nieuwe boek rond medio tot eind volgend jaar af te hebben, ik weet het nog niet precies. Het is ook nieuw voor mij, ik heb geen idee hoe lang het wordt, hoeveel schrijfwerk het is en, als ik het eenmaal heb geschreven, hoeveel ik er nog aan moet sleutelen.
Wel heb ik hulp nodig, van jullie. Ik wil een paar dingen specifiek weten. Laat ik beginnen met het makkelijke: mijn karakters hebben namen nodig. Nu heten ze A1, A2, B1, B2 en B3 en het is niet de bedoeling dat het zo blijft. Als je goede ideen hebt, laat ze achter in de reacties. Elke naam die in het Nederland van 2037 voor kan komen, mag daartussen zitten. Het zijn zowel mannen als vrouwen, dus elke naam kan ik gebruiken.

Het tweede is ingewikkelder: mijn eerste boek heb ik uitgegeven op de traditionele manier. Maar zal ik het nu op dezelfde manier aanpakken? Zal ik opnieuw een uitgever zoeken, daarmee in zee gaan en het boek zo in de boekhandels terecht laten komen? Of zijn er andere manieren van distributie en marketing die ik zou moeten overwegen? Ook daarvan hoor ik graag wat je vindt.
Ik heb er in elk geval heel veel zin in en elke keer als ik denk aan dit spannende nieuwe project, krijg ik er onmiddellijk energie van. Het is geweldig om een keer een eigen wereld te scheppen met karakters en een uitgebreid verhaal, en ik kan niet wachten tot ik iedereen dit mooie verhaal, dat nu nog alleen in mijn hoofd zit, te laten lezen.

Boekrecensie: Je Hebt Wl Wat Te Verbergen

Door arnoudwokke op dinsdag 13 september 2016 21:06 - Reacties (16)
Categorie: -, Views: 6.239

Zou jij er geld voor over hebben als geen enkel bedrijf je online in de gaten mag houden en je data mag verhandelen? Wat kies je: betalen met je data of betalen met geld? En zo ja, hoeveel wil je dan betalen?

Dit zijn een paar van de willekeurige vragen die bij me op kwamen bij het lezen van het boek Je Hebt Wl Wat Te Verbergen van De Correspondent-journalisten Maurits Martijn en Dimitri Tokmetzis. Het is een boek dat gaat over hoe bedrijven en overheden je data vergaren en verhandelen, via onder meer apps op je smartphone, de browser op je pc en zo meer.

http://download.omroep.nl/vara/2016/09/12/20160912-dwdd-gesprek2_5.jpg
Dimitri Tokmetzis en Maurits Martijn bij DWDD op 12 september


Het is een boek dat om aandacht niet verlegen zit: onder meer De Wereld Draait Door, NRC en tijdschrift Vrij Nederland besteedden aandacht aan het uitbrengen van het boek deze week. Het boek legt aan de hand van anekdotes, onderzoek onder diverse apps en sites en kennis van hoogleraren uit hoe bedrijven en overheden onze data verzamelen en hoe ze die verhandelen. Veel tweakers zullen er niets nieuws of schokkends in lezen, maar de opsomming van die allemaal zorgt voor het schokeffect waardoor het toch in het nieuws komt.

De vragen waarmee ik deze boekrecensie begon zijn belangrijk. Ze vormen de basis van een veronderstelling die gek genoeg ontbreekt in het boek. Je Hebt Wl Iets Te Verbergen lijkt er vanuit te gaan dat veel mensen niet zullen weten dat bedrijven en overheden onze data verzamelen, delen en verhandelen. En bovendien lijkt het boek te veronderstellen dat als mensen dat wel zouden weten, zij andere keuzes zouden maken.

Ik ben daar niet zeker van.

De mensen die ik spreek over dit onderwerp en die minder kennis van zaken hebben over computers en internet lijken er van uit te gaan dat 1984 al bestaat. Elke keer als ik ze vertel over iets dat mij schokte, kreeg ik de vraag ‘of ik niet wist da de overheid ons altijd en overal afluistert’ en dat ‘Facebook en Google toch al alles van me weten’. Ze nemen geen maatregelen tegen tracking, omdat ze denken dat het geen zin heeft en soms omdat ze bang zijn dat het ze verdacht zal maken. Voor de duidelijkheid: dit zijn geen techfanaten, het zijn mensen die – om maar eens een klassieke inside joke op de Tweakers-redactie erbij te halen – bij proxy, tor en vpn denken dat het over politieke partijen gaat.

Daar komt bij dat Martijn en Tokmetzis moeite hebben met uitleggen waarom we wat te verbergen hebben. Gezien de titel had ik verwacht dat ze daar een duidelijk antwoord zouden hebben. Zo’n antwoord dat je kunt gebruiken de eerstvolgende keer dat iemand zegt dat hij of zij ‘niets te verbergen heeft’. Een antwoord dat iedereen overtuigt of op zijn minst aan het twijfelen brengt. Dat antwoord staat niet in het boek: in plaats daarvan behandelen de auteurs die cruciale vraag als een hete kroket. Komiek John Oliver maakte het thema massasurveillance behapbaar door het te richten op dick pics. Dit boek mist zo'n aansluiting met de dagelijkse wereld van veel mensen.

Behalve deze twee bezwaren – het boek gaat er vanuit dat niemand zijn data wil afstaan en het boek legt in mijn ogen niet goed uit waarom en wat we precies te verbergen of beschermen hebben – heb ik nog twee bezwaren. Eentje in inhoudelijk: Je Hebt Wl Iets Te Verbergen leunt erg zwaar op artikelen die eerder op De Correspondent verschenen. Ik als trouwe lezer van de stukken op die site kwam door het hele boek heen talloze teksten tegen die al gelezen dacht te hebben. Daar komt bij dat de informatie niet altijd actueel aandoet. De auteurs schrijven dat je op Android bij installatie automatisch toestemming geeft voor alles waar de app om vraagt. Dat is niet meer zo sinds Android 6.0 en was al langer niet zo op toestellen van onder meer Huawei en Xiaomi. Het geldt dus nog voor veel Android-telefoons, maar lang niet allemaal. En een van de hoofdstukken vermeldt bijvoorbeeld dat ze bepaalde trackers hebben gevonden op de site van Hyves. Allebei de overgebleven bezoekers van Hyves zullen daar wel van schrikken.

Het andere heeft te maken met de toonzetting. Nog voor je het boek gaat lezen, kom je aanbevelingen tegen van de directeur van Bits of Freedom en de lijsttrekker van de Piratenpartij. In een interview met NRC zeggen de auteurs ook dat ze in de loop van het schrijven van het boek zich steeds meer activist gingen voelen en dat is te zien: ze roepen bijvoorbeeld op om te doneren aan Bits of Freedom en stimuleren lezers om een adblocker te installeren (hoewel een van de bekendste, AdBlock Plus, ironisch genoeg vandaag bekendmaakte zelf advertenties te gaan verhandelen).

Wellicht ligt het dus aan die meer activistische houding, maar er zijn genoeg lichtpuntjes de afgelopen jaren geweest die wat mij betreft meer aandacht hadden verdiend in het boek. Zo is er – zoals de auteurs kort opmerken – Europese regelgeving gekomen en schoot een Europese rechter Safe Harbour af. Maar er is meer gebeurd: de populairste chatapp, WhatsApp, gebruikt de veiligste standaard voor end-to-end encryptie. Bovendien schudt de industrie waar data-handelaars op leunen, die van online advertenties, op zijn grondvesten. Sites die alleen leunen op advertenties gaan steeds vaker kopje onder of wisselen van businessmodel en alle mediabedrijven die vooruit durven kijken houden rekening met een toekomst waarin over een paar jaar online advertenties verdwenen of zo goed als verdwenen zijn. Er zijn voldoende ontwikkelingen in de positieve richting.

Het boek is, kortom, wat aan de negatieve kant.

Maar misschien is dat ook wel wat er nodig is. Een boek zet pas aan tot actie als het in ferme bewoordingen een standpunt inneemt. Nuance mobiliseert niemand, nuance leidt zelden tot verandering of debat en nuance heeft zelden een groot effect. En dit boek is duidelijk geschreven om impact te hebben.

Wat dat betreft is dit boek een uitstekend startpunt voor discussies op talloze feestjes en partijen, in media en waar dan ook. Het geeft mensen die anderen willen overtuigen genoeg munitie. Daar komt bij dat Je Hebt Wl Iets Te Verbergen vlot, toegankelijk en onderhoudend geschreven is. Het is geen saaie, droge kost, maar je krijgt de informatie met voorbeelden, anekdotes en, naar het zich laat aanzien, oprechte emoties – vooral verbaasdheid over hoe ver deze praktijken gaan.

Daar komt bij dat het boek zijn wortels heeft in uitstekende verhalen die, als je ze nog niet gelezen had, veel inzichten geven die vermoedelijk nieuw zijn. Zoals over metadata en hoeveel die eigenlijk zeggen over je leven en wat je doet. Of over wat apps op een smartphone allemaal doen.

Het is ook een boek dat daardoor bol staat van goede journalistiek – iets waar ik heel blij van kan worden. Dat gebeurt niet alleen in informatie, maar de auteurs laten ook vaak genoeg weten dat het simpele nieuwsgierigheid is dat hen drijft – iets dat we als journalisten snel weglaten.

En o ja, de cover van het boek vind ik best briljant.

Door dit alles is het boek zeker aan te raden voor iedereen die De Correspondent niet leest, maar wel interesse heeft in online technologie en privacy. Ik verwacht dat Je Hebt Wl Wat Te Verbergen bij veel tweakers een plekje gaat krijgen in de – al dan niet digitale – boekenkast.

https://cdn.shopify.com/s/files/1/0559/0133/products/corres_mm_dt_verbergen_boek_shopify_visuals_1080x1080_12_1024x1024.jpg?v=1473682014


Disclaimer: dit is geen redactionele review van Tweakers, maar een boekrecensie van mijzelf - geschreven omdat ik dit boek het bespreken waard vind.

Review: Star Wars: The Force Awakens (met spoilers)

Door arnoudwokke op vrijdag 18 december 2015 20:37 - Reacties (15)
Categorie: -, Views: 4.858

Waarschuwing: deze review bevat spoilers. Als je de film nog gaat zien en verrast wil worden, KLIK SNEL WEG.

...

...


...

...


Hier even wat ruimte, zodat je moet scrollen om spoilers tegen te komen.

...


...

...

...


Zo, nu zijn we met mensen die de film al hebben gezien onder elkaar :).

Het is de film waar ik al sinds de eerste trailer meer dan een jaar geleden naar heb uitgezien: The Force Awakens. Je zou zelfs kunnen stellen dat ik de laatste weken aan het aftellen was. Als fanatiek volger van de mobiele markt is het een verfrissing dat iets belangrijks daadwerkelijk geheim blijft tot de release. Het lukt nooit met een iPhone of een Galaxy S, maar het is wel gelukt met het plot van deze film. Knap, en het maakte de filmervaring des te leuker.

Bij de opening woensdag ben ik 's avonds gegaan, net als trouwens de halve redactie van Tweakers. Dat deden we in een Dolby Cinema-zaal, en gelukkig in 2d :)

Ik bespreek deze film in elementen die me tegenvielen en zaken die me positief opvielen. Laat ik beginnen met de tegenvallers.

1. Plot holes

http://happyfingersproductions.com/wp-content/uploads/plot-holes.jpg


Natuurlijk zag iedere doorgewinterde Star Wars-kijker al vrij snel dat de force vrij strong is met Rey. Maar hoe kan zij, zonder ooit een lichtzwaard te hebben gebruikt, op tegen de getrainde Kylo Ren? Hoe kende ze ineens die Jedi-truc die Obi-Wan zo mooi liet zien met 'these are not the droids you are looking for'? Hoe kwamen er twee vijandige gangs in een overdreven groot schip van Han Solo? Vragen, vragen...

2. Light side/dark side
http://www.thelandofshadow.com/wp-content/uploads/2015/09/Kylo-Ren-outfit-2.jpg


Het scherm waarnaar we keken in de Dolby Cinema-zaal zou een contrast hebben van 1.000.000:1, maar in de film ontbrak een belangrijk contrast. Er was een totale afwezigheid van de 'light side' van the Force. Ja, Luke in de laatste seconden, maar voor de rest was er geen Jedi te bekennen in de hele film.
Het gevolg was dat ik een beetje teleurgesteld was in de 'dark side'. Alle context van 'fear, anger, hate, suffering' bij de dark side ontbrak nu jammer genoeg. Ik denk niet dat er een film is geweest met zo weinig Force erin.
De karakters van de Dark Side overtuigden mij ook niet echt. Een zes meter grote hologram van een hoofd was Snoke, terwijl Kylo Ren - die zo veelbelovend begon met dat masker - halverwege zijn masker afzette. Met Darth Vader en de Emperor in de eerste trilogie en met Darth Maul en een heel rijtje aan slechteriken in de prequels moet ik concluderen dat zowel de light side als de dark side er een beetje bekaaid vanaf kwamen.
http://static1.squarespace.com/static/53323bb4e4b0cebc6a28ffa2/t/55dc6d2fe4b02b82232a61f2/1440509232414/

Maar goed, dat waren de grote negatieve punten die ik tegenkwam, maar er was ook veel goed aan deze film.

1. BB-8

Star Wars is nu een Disney-franchise. Dat kun je zien in Disney-winkels, maar in de film zelf is BB-8 de beste aanwijzing. Zeker als je hem samen ziet met zijn 'voorganger' R2-D2 is het verschil duidelijk. Waar R2-D2 een statische opgepoetste prullenbak is, kan BB-8 emoties uitdrukken. Disney nam ook Pixar over - en dat was het bedrijf waar mensen werken die dieren en levenloze objecten menselijke emoties en trekjes kunnen geven. Het maakt BB-8 veel levendiger en veel leuker dan R2-D2 en misschien wel de ster van deze film.

http://i843.photobucket.com/albums/zz352/loaloauk/dlp%20encounter/New%20album%2051/New%20album%2059/bb8.jpg~original


2. Sfeer en beelden

Ik kon het beeld online nog niet vinden, maar het beeld van Han Solo en Kylo Ren op de immense brug met het invallende licht.... Er is veel aandacht besteed aan de beelden en het spat van het scherm.

https://i.imgur.com/R5bWIpV.jpg


3. De actie

First-person shots vanuit de fighters, achtervolgingen in een donker bos en natuurlijk een mooi lightsabergevecht. De cgi is niet storend (zoals in de prequels en die remakes van de originele trilogie) maar mooi en bescheiden en de actie is heerlijk maar naar te kijken. Bovendien wordt dat niet afgewisseld met oeverloos geouweneel in de Senate, maar met nuttige en goede dialogen.

http://www.telegraph.co.uk/content/dam/film/renandrey-large.jpg

De film zit natuurlijk vol verwijzingen naar de A New Hope, al had het wel een tikkie minder gemogen. Het is natuurlijk leuk om oude karakters opnieuw te zien, maar het hele plot van een immens grote Death Star die je vernietigt door met iets kleins de hele boel tot ontploffing te brengen was wel een beetje te bekend en vooral een beetje te voorspelbaar.

Desondanks heb ik er intens van genoten en vond ik het een heerlijke film om te bekijken. Het duurt nog twee jaar totdat Episode VIII uitkomt - en ik kan niet wachten.

(8/10)

http://cdn.hitfix.com/photos/6179020/Star-Wars-countdown--Vader-Helmet_home_top_story.jpg

Voorproefje van mijn boek

Door arnoudwokke op zondag 25 oktober 2015 13:13 - Reacties (19)
Categorie: -, Views: 6.655

Ik ben op van de zenuwen, want morgen is het zover: dan komt mijn boek I love/hate smartphones uit, over de invloed van smartphones op ons zelf en onze maatschappij.

http://ic.tweakimg.net/ext/i/2000811658.jpeg


Het is een boek geworden dat - in tegenstelling tot wat ik schrijf op Tweakers - geen boek is specifiek voor mensen die grote interesse hebben in (mobiele) technologie, maar een boek dat ook je buurman of buurvrouw die geeneens weet wat bluetooth precies is, zou moeten kunnen lezen. Smartphones hebben invloed op ons allemaal en dus zou het een boek moeten worden voor iedereen, zo redeneerde ik.

Het lijkt me goed dat ik een stukje tekst openbaar publiceer, om zo een beeld te geven van hoe het boek geschreven is en wat je er ongeveer kan van verwachten. Zodat ook de mensen die het boek helemaal niet van plan zijn te kopen toch een beeld krijgen van wat er in staat.
Een oudere vrouw in de bus richting Zaandam komt wat ongemakkelijk naast me zitten. "Kunt u me helpen?", vraagt ze, en ze wijst op mijn laptop. Die klap ik dicht. Dat blijkt niet de bedoeling. "Ik hoopte juist dat je op het internet wat voor me op kon zoeken."
"Wat wilt u weten dan?"
"Nou, het zit zo, ik ga voor het eerst in veertig jaar bij mijn nicht langs. Nu heeft ze wel uitgelegd waar ze woont en ik heb hier het adres, maar ik weet niet bij welke halte ik moet uitstappen."
Uit mijn zak vis ik mijn telefoon en ik open een app om routes te plannen in het openbaar vervoer. Binnen een halve minuut staat de routebeschrijving op het scherm. "O, dus over een kwartier moet ik uitstappen bij die halte en dan zo lopen?". Wat ongemakkelijk veegt ze met haar vinger over het scherm. De kaart beweegt mee. Ze schrikt er een beetje van.
Uit haar tas vist ze een pen en ze schrijft de halte en de routebeschrijving op. Voordat ze teruggaat naar haar plek in de bus wijst ze nog een laatste keer naar het scherm van mijn telefoon.
"Wat is het toch een tover-ding!"

Veel mensen zijn gewend zijn aan al die technologie in een smartphone die het leven soms makkelijker maakt, maar als je erover nadenkt wat er allemaal voor nodig is dat je een wildvreemde kunt vertellen bij welke halte - op een plek die je zelf niet kent - ze moet uitstappen, dan is dat gigantisch. Een app die contact maakt met een database die weet waar alle adressen en bushaltes in Nederland zijn, een geweldig complexe smartphone die de app kan draaien en die een verbinding onderhoudt met een zendmast ergens verderop - waar precies weet ik niet - en via radiogolven mij informatie toezendt van het internet.

Het is moderne magie, maar omdat het zo normaal en gebruiksvriendelijk is geworden, is de technologie verdwenen. Deze vrouw was het gemak van een smartphone niet gewend en vond het daarom een 'tover-ding'. Het is het soort verwondering dat we ooit allemaal hebben gehad toen we voor het eerst een smartphone zagen of gingen gebruiken.

Die tijd ligt voor de meesten van ons ver achter ons. Smartphones en mobiel internet hebben zo’n ingrijpende, maar ook diverse invloed gekregen op onze maatschappij, dat het haast onmogelijk is daarvan een compleet overzicht te geven. Er zijn zoveel grote en kleine plekken waar je die invloed terugziet.

Desondanks zijn er wel ontwikkelingen terug te zien waarbij smartphones een echt grote impact aan het maken zijn. Het is niet allemaal goed nieuws. We zetten als maatschappij in sommige opzichten drie stappen voorwaarts, in andere opzichten zetten we juist weer een stap terug.
Daarom heb ik een paar ontwikkelingen eruit gepikt die niet alleen ingrijpend zijn, maar ook grote aantallen mensen betreffen. Het geheel geeft op deze manier een realistisch beeld van de complexe invloed die smartphones hebben op het dagelijks leven.

Waar is de stilte?

Er is geen belangrijker teken dat een bepaalde technologie in de haarvaten van de maatschappij is doorgedrongen dan dat een hoogwaardigheidsbekleder voor het gebruik gaat waarschuwen in toespraken.

Paus Franciscus I deed dat begin 2015, toen hij sprak over technologie op Wereld Communicatie Dag. Hij zei: ‘De moderne media, die een essentieel deel uitmaken van de levens van in het bijzonder jongere mensen, kunnen zowel een hulp zijn als een obstakel bij communicatie in en tussen families. Die media kunnen een obstakel zijn als zij een manier worden om het luisteren naar anderen te voorkomen, om fysiek contact te vermijden, om elk moment van stilte te vullen, zodat we vergeten dat stilte een integraal element is van communicatie. In afwezigheid van stilte kunnen woorden die rijk zijn van inhoud niet bestaan.’

De paus is kortom bang dat smartphones en andere moderne communicatiemiddelen zoveel van de stiltes in het dagelijks leven vullen, dat communicatie oppervlakkiger wordt. Maar hij had nog meer te zeggen over het dit fenomeen. Hij ziet namelijk ook de positieve kanten: ‘Die media kunnen helpen met communiceren wanneer zij mensen in staat stellen om hun verhalen te delen, om in contact te blijven met vrienden die ver weg wonen, om anderen te bedanken of om vergeving te zoeken, en om de deur te openen naar nieuwe ontmoetingen. Door dagelijks te groeien in ons bewustzijn van het vitaal belang om anderen te ontmoeten, zullen we de technologie wijs gebruiken, in plaats van ons erdoor te laten domineren.’

Hoezeer een paus in het Vaticaan ook afgesneden lijkt van de rest van de wereld, deze woorden klinken in elk geval wijs. Maar is er ook een wetenschappelijke basis voor te vinden? Het lijkt erop van wel. De Amerikaanse breinwetenschapper Daniel Levitin is een van de mensen die zich ongetwijfeld in deze woorden kan vinden. Ook hij ziet grote waarde in de stiltes van het dagelijks leven, die zoveel mensen nu vullen met het swipen door hun Facebook-nieuwsoverzicht of door een lijst met mogelijke Tinder-matches. ‘De geschiedenis van wetenschap en cultuur wemelt van verhalen over grote ontdekkingen die zich voordeden toen de uitvinder niet dacht waaraan hij werkte, in elk geval niet bewust. Het dagdromen loste het probleem op, en het antwoord verscheen plotseling als een flits van inzicht.’

Levitin spreekt zich ook uit over de vraag of het gebruik van smartphones invloed heeft op het dagdromen, dat hij ‘mind wandering’ (afdwalende gedachten) noemt. Volgens hem hebben smartphones invloed op de hoeveelheid tijd die we onszelf gunnen om onze gedachten te laten afdwalen. ‘Je kunt je gedachten laten afdwalen terwijl je bezig bent met Facebook, Twitter, Instagram of Pinterest, maar het gaat veel lastiger. Je concentreert je op iets en dus is het moeilijker om je gedachten de vrije loop te laten.’

Dit gegeven staat in verband met iets wat niemand kan ontgaan die veel met de trein of bus gaat. Waar mensen tot een paar jaar geleden starend uit het raam keken of een conversatie begonnen met iemand, zitten hele coups en bussen nu op het scherm van hun telefoon te kijken, eventueel met oortjes in. Die mensen noem ik ‘smartphonezombies’.

Het fenomeen kwam ik als eerste tegen op een lokale versie van het Amerikaanse ABC News uit 2009, hoewel die het aanduidt als ‘appverslaving’3. De term ‘smartphonezombies’ komt uit een afbeelding4 die enkele jaren geleden populair werd op internet, met daarop ogenschijnlijk een stel studenten die op hun smartphone bezig zijn, met daarbij de tekst: ‘Waarom zou je bang zijn voor een “zombie-apocalyps” als je al een zombie bent?’, een verwijzing naar de film Night of the Living Dead uit 1968, waarin zombies de maatschappij ontwrichten als zij opstaan uit de dood in de ‘zombie-apocalyps’.

Hoe komt het nu dat zoveel mensen op straat zo met hun telefoon bezig zijn? Daarvoor zijn meerdere redenen. Op de een of andere manier doet het me een beetje denken aan de tijd dat ik veertien, vijftien jaar was. In die tijd mocht ik geen alcohol drinken. Omdat alcohol iets nieuws was in mijn leven, greep ik elke gelegenheid aan om te drinken: tijdens een tussenuur op school, als er niemand thuis was, als ik bij een vriend was die wel mocht drinken. Het is een combinatie van het overtreden van regels en het spannende van iets nieuws; een nieuwe gadget kan, zo weet ik, hetzelfde gevoel oproepen en zo’n aantrekkingskracht uitoefenen dat je hem de hele tijd erbij pakt, veel sneller dan nodig is. Dan pak je hem voortdurend om hem even vast te houden en te bekijken, het scherm aan te zetten om te checken hoe mooi de software eruitziet en ga zo maar door.

De smartphone is voor veel mensen nog relatief nieuw en wekt dus volgens mij hetzelfde gevoel op: ze willen elk bericht of nieuwtje meteen zien en er meteen op reageren. Het besef dat het je in gezelschap tot zombie maakt, nemen ze voor lief. Daarom denk ik dat het probleem zichzelf zal oplossen: de smartphone zal over een paar jaar lang niet zo nieuw meer zijn en mensen zullen dus als vanzelf andere prioriteiten stellen. Elke technologie is namelijk eerst cool en spannend voor de technologische voorhoede, dan wordt het een coole gadget voor iedereen en vervolgens wordt het gewoon iets wat er altijd is. Het wordt niet alleen normaal, de technologie verdwijnt naar de achtergrond van ons leven, net als ooit spannende innovaties als de trein, elektriciteit en – meer recentelijk – het wereldwijde web op computers.

De situatie van voor de intrede van mobiele telefoons – toen niemand ooit op zijn telefoon keek – zal niet meer terugkeren: er zijn nu eenmaal gevallen waarin de mobiele communicatie inderdaad belangrijker is dan de fysieke, maar dat zullen alle gesprekspartners dan ook makkelijker accepteren. Gedragsregels lijken misschien een goede oplossing, maar uiteindelijk werkt dat natuurlijk niet: ongeschreven regels ontstaan uit zichzelf, ze kunnen niet zomaar afgedwongen worden.
Zoals de meeste mensen die overmatig alcohol dronken in hun puberteit later hebben geleerd om hun alcoholgebruik binnen de perken te houden, zo zalhet de digitale generatie vergaan. Momenteel zitten we met waanzinnig veel 'telefoonpubers' in onze samenleving. Telefoonverboden hebben dan geen zin: voor al die pubers wordt het overtreden van de regels dan een spannend spel. We zullen de komende jaren met onze ogen moeten rollen en moeten wachten tot deze fase overgaat.
I love/hate smartphones komt uit op papier en als e-book. Hier even wat plekken waar het in elk geval te koop zal zijn:
Amazon (voor Kindle)
Bruna
Bol.com
Ako
Cosmox
Proxis (BE)
ECI
Google Play
Apple iTunes Store

... en vast nog op meer plekken die ik vergeten ben.

Mijn eerste boek verschijnt volgende maand :D

Door arnoudwokke op maandag 28 september 2015 20:10 - Reacties (39)
Categorie: -, Views: 7.356

Het was begonnen als mijn eigen kleine projectje, iets voor in de avonduurtjes en vrije dagen. Een tocht waarvan ik dacht dat ik de eindstreep nooit zou halen. Maar na een paar maanden lag er voor mijn neus een contract, een heuse overeenkomst met een gerenommeerde uitgeverij. Met mijn naam erop. Met het idee voor mijn boek erin. Dat idee, dat een half jaar eerder alleen nog bestond in mijn hoofd en dat me te groot leek om ooit uit te voeren, werd nu werkelijkheid. Ik zette mijn handtekening en ik besefte even dat ik niet meer terug kon. Het boek zou er nu echt komen: shit just got real.

Wie mij kent, weet ik dat altijd al heb gehouden van schrijven en verhalen vertellen. Toen ik 6 was, leverde ik verslagen in van voetbalwedstrijden van mijn voetbalteam, een regel of vijf geschreven in nauwelijks leesbaar handschrift. Op de middelbare school leverde ik proefwerken in met daaronder grote lappen tekst over actualiteiten. Leverde me geen extra punten op, maar leuk was het wel.

Maar als mensen voorspelden dat ik ooit een boek zou publiceren, haalde ik mijn schouders op en dacht: misschien ooit, als ik oud en wijs ben en niets anders te doen heb dan nadenken in een leunstoel, aan mijn grijze baard plukken, koffie drinken en de hele dag werken aan het uitdenken en schrijven van een groot verhaal.

Toch kwam het er van: vorig jaar was ik op zoek naar een Nederlands boek die de invloed van smartphones - het belangrijkste onderwerp dat ik volg voor Tweakers - op mens en maatschappij behandelde. Hoe ik ook zocht, ik vond alleen boeken die een raakvlak hadden met smartphones, maar gek genoeg geen boek dat in kaart probeerde te brengen hoe smartphones ons benvloeden.

Als het niet bestond, zo dacht ik, dan moest ik het misschien zelf maar schrijven.

Ik begon een klein jaar geleden met een bestand in Google Docs en een soul&jazz-playlist in Spotify en ik ben gewoon maar begonnen. Onder mijn handen zag ik het steeds concreter worden, kregen mijn plannen steeds meer vorm. Een paar maanden later begon ik ervan overtuigd te raken dat het een tocht zou worden waarvan ik de eindstreep wel zou halen en ben ik contact gaan zoeken met uitgeverijen om het boek echt uitgebracht te krijgen.

Fast forward een aantal maanden. Inmiddels is het werk voltooid en gaat het binnenkort richting de drukker. En dan is het echt: eind oktober - als de planning gehaald wordt - verschijnt hij in winkels. Lig ik tussen alle bekende auteurs als je op het station een boekwinkel in loopt. Hoe awesome is dat?

http://ic.tweakimg.net/ext/i/2000775977.jpeg


Het is een boek geworden dat niet gericht is op tweakers. Het onderwerp leende zich ervoor om het taalgebruik simpel te houden en dat heb ik dus ook gedaan (iets dat me veel moeite kostte, want ik denk nu eenmaal in technische termen ;)) en het is dus iets dat je met een gerust hart cadeau kan doen aan iemand die wel verslingerd is aan zijn/haar smartphone, maar niet veel kennis heeft van de technologie die zit in de toverapparaten die we allemaal in onze zak hebben zitten.

Dit is de tekst van het persbericht dat mijn uitgeverij, Unieboek Spectrum, maandag heeft uitgebracht
Het is eigenlijk gek. We hebben bijna allemaal een smartphone, maar het
is niet bekend wat dat kleine apparaatje doet met ons lichaam, onze
geest en onze maatschappij. De invloed van smartphones is immens, zo
blijkt als je kijkt naar alle effecten die er zijn.

* Hoe komt het dat we binnen een paar jaar zo afhankelijk zijn
geworden van de smartphone?
* Is het wel goed dat we de hele dag door in contact staan met
familie, vrienden en collega's?
* Worden we niet helemaal gek van al die trillingen?
* Heeft het gebruik van de smartphone gevaarlijke gevolgen voor onze
gezondheid?
* Wat zijn de gevolgen voor de vaardigheden en het wereldbeeld van
onze kinderen?
* Wat is de etiquette rondom het gebruik van smarthpones?


In dit boek geeft Arnoud Wokke antwoord op al deze vragen. De gevolgen
van de smartphonerevolutie blijken op heel veel plekken voelbaar.
Het boek verschijnt eind oktober, op papier en als e-book. Hier even wat plekken waar het in elk geval te koop zal zijn:
Amazon (voor Kindle)
Bruna
Bol.com
Ako
Cosmox
Proxis (BE)
ECI
Google Play
Apple iTunes Store

... en vast nog op meer plekken die ik vergeten ben.

Zoals je zult begrijpen ben ik ongelofelijk trots dat dit boek gaat uitkomen en heel zenuwachtig wat iedereen gaat vinden van het boek. Stay tuned!